Ya Gel Yada Kapat Gönül Kapını
Ya gel artık sevdiğim,
ya da kapat gönül kapını,
bir daha açmamak üzere…
Ne sen beni yor,
ne ben seni…
Bırakalım suskun kalsın
ikimizin de dilinde kalan cümleler.
Öyle bir yerdeyim ki şimdi,
ne gidişine dayanacak hâlim var,
ne gelişine güvenecek yüreğim…
Bir yanım hâlâ seni bekliyor,
bir yanım “artık yeter” diyor.
Ve ben,
ikisinin arasında
her gece biraz daha eksiliyorum.
Eğer seviyorsan, gel…
Öyle yarım yamalak değil,
bir ayağın kapıda,
bir kalbin başka yerde değil.
Gelirken bütün korkularını bırak,
bütün gururunu kapının dışında bırak.
Gel de sarıl bana,
sanki hiç gitmemişsin gibi değil…
Sanki gittiğin her gün
içimde bir ömür ölmüş gibi sarıl.
Ama gelemeyeceksen…
Ne olur, kapat kapını.
Sessizce kapat.
Ardından dönüp bakma.
Bir daha “belki” deme bana,
bir daha umut verme.
Çünkü ben artık
bir “belki”nin içinde yaşayamıyorum.
Ne sen beni yor,
ne ben seni…
Sen kendi yoluna git,
ben içimde seni gömdüğüm
o uzun yollara düşeyim.
Belki bir gün
adını duyduğumda içim yanmaz,
belki bir şarkıda gözlerim dolmaz,
belki bir akşamüstü
seni hatırladığımda
yüreğim eskisi kadar sızlamaz.
Ama bugün değil…
Bugün hâlâ seni seviyorum.
Bugün hâlâ
kapının önünde bekleyen
bir tarafım var benim.
İşte bu yüzden söylüyorum:
Ya gel sevdiğim…
ya da kapat gönül kapını
bir daha açmamak üzere.
Çünkü sen kapıyı açık bırakıp gidersen,
ben her gece
“belki gelir” diye beklerim.
Sen dönmeyeceksen,
bırak ben de seni
bir daha beklemeyeyim.
Kapat kapını…
Ama son kez bil ki;
ben senden vazgeçtiğim için değil,
seni hâlâ çok sevdiğim hâlde
kendimi daha fazla kaybetmemek için
çekileceğim o kapının önünden.
Ve belki de en acısı bu olacak:
Bir gün ikimiz de anlayacağız…
Biz birbirimizi kaybettiğimiz gün değil,
birbirimize hâlâ âşıkken
vazgeçmek zorunda kaldığımız gün
bitmişiz.
Süleyman Özgüven