Şüphe

Şair: Gönül

Henüz toy bir akşamdı, çatırdarken
Şüphe
Kalbe, emsali mümkün olmayan bir
Güven eksikliği yuvalandı.

İhanetin emrine amade oldu kuytu gece.
Beyaz yakaya bulaştı önce
Tutkulu düşman, kırmızı,
Kadehten sıçradı şehvete.
Ojeli tırnaklar dolaştı ensede.
Makyajı akmış sadakat bırakıldı,
Komidin üzerine.

Anahtarlar, cüzdan, yüzük.
İşte orada ağladı ışık düğmesi.
Bir basımlık tuttu nefesini.
Duyuldu çakmağın sesi
Cüzdandaki fotoğraf
Yumdu gözlerini.

Kusarak parmağa izini bıraktı yüzük.
Zehir damladı döşeğe.
Alkış yaptı günah.
Alacağı vardı, aldı…

“Demiştim,” dedi şüphe.
Belkilerle bastırdığın
Masumiyet alınmazdı hafife!