Seviyorsun sanmıştım.
Öyle bir gelişin vardı, bana hayat getirdin,
İçimdeki karanlığı, umutlarla bitirdin.
Yüzüm artık gülecekti, sona erdi kederler,
Yeniden açacak sandım, gömülen o çiçekler.
Öyle bir gelişin vardı, can verdin o çocuğa,
Gülmeyen kara yüzümde, açan bir tomurcuğa.
Sevinç çığlıkları atıp, yalnız değilim dedim,
Geldin hayat bağışladın, seni bir lütuf bildim.
Mutlu günler ardı sıra, gelip geçti bir anda,
İçindeki o karanlık, ağır kurşun sol yanda.
Ezdi bütün hayalleri, darmadağın bıraktı,
Hüzünleri düğümleyip, yüreğimi hep yaktı.
Anlayamadım bir türlü, sana neler olmuştu,
Mantıksızdı hareketler, için nefret dolmuştu.
Mutlulukla başlayan rol, kabuslara döndü hep,
Zor günlerin kapısında, sensin buna tek sebep.
İçindeki o sevginin, gerçek dışı hilesi,
Karanlıktan çıkmak için, benmişim merhalesi.
Beni birkaç durak için, yol arkadaşı seçtin,
Hevesleri çalıp gittin, kendi nefsine geçtin.
Masum yüzünün ardında, yatan şeytanı buldum,
Yürek yırtan tırnağından, inan ki çok yoruldum.
İçim her kanadığında, ardında bir kahkaha,
Ruhumu emip bitirdin, halim kalmadı daha.
Gittin şimdi buralardan, kahrolası yerlere,
Son yaşama sevincimi, çaldın verdin yellere.
Dipsiz karanlık zindanda, esir ettin bedeni,
Başka başka yürekleri, soymak oldu nedeni.
Şimdi enkazımdan bana, koca bir boşluk kaldı,
Yarım kalan sitemlerim, dudaklarda dem aldı.
Ben şifalar bekliyorken, senin vurduğun yerden,
Saflıkları kirlettin sen, haberin yokmuş serden.
Geçecek elbet fırtına, bu kışlar bitecektir,
Kırılan bütün dallarım, çiçekler verecektir.
Sen o sahte baharlarda, üşümeye mahkumsun,
Ben hevesleri alırken, sen bin pişman olursun.
hakan durhan 06/08/2026 06:25
Hikayesi:
Bu şiir, hayatının karanlık bir döneminde karşısına çıkan birini kurtuluş ve yeniden doğuş gibi gören insanın yaşadığı büyük hayal kırıklığını anlatır. Başlangıçta sevgi, umut ve yeniden yaşama isteği vardır. Anlatıcı, karşısındaki insanı hayatına verilmiş bir lütuf olarak görür. Fakat zaman ilerledikçe bu sevginin samimi olmadığı, kendisinin yalnızca karşı tarafın kendi karanlığından çıkabilmek için kullandığı geçici bir durak olduğu düşüncesi ağır basar. Yaşanan kırgınlık ve ihanetten geriye büyük bir enkaz kalsa da şiir umutsuzlukla bitmez. Son kıtada anlatıcı yeniden ayağa kalkacağını, kırılan dallarının tekrar çiçek vereceğini söyler. Böylece şiir, aldatılmış bir sevginin acısından yeniden doğma iradesine dönüşür.