Sevgi Tohumları

Şair: Süleyman Özgüven

SEVGİ TOHUMLARI

Sevgi tohumları ektim de yüreğime, Sen zehirle suladın, ben fark etmedim. Kök saldı da filizlenmedi, Sonra boy verdi de meyve vermedi. Ben seni sevdim de sevdamı büyüttüm, Sen içimde yeşeren umutları tükettin.

Her sabah bir umutla uyandım, Belki bugün seversin diye bekledim. Bir damla şefkatine muhtaçken ben, Senin suskunluğunda bin kere tükendim. Ben gönül bahçemde sana gül yetiştirdim, Sen o gülleri dalında soldurdun.

Ne söküp atabildim seni yüreğimden, Ne de sensizliğe alışabildim. Bir ömürlük sevda sığdırdım sana, Bir tek karşılığını göremedim. Ben sana bir cennet kurmak isterken, Kendi ellerimle cehennemimi büyüttüm.

Şimdi yüreğimde kurumuş bir bahçe, Ne kokusu kaldı güllerin ne rengi. Bir zamanlar senin için atan bu kalp, Şimdi kendi yarasına ağlıyor sessizce. Meğer sevda, yalnız sevmek değilmiş sevdiğim, Bazen bir ömür sulasan da çiçek açmazmış emeklerin.
Süleyman Özgüven