Olmayan vicdanından öperim gülüm

Ben sana gönül verdim, mutluluğum şimdi hüznüm
Seviyorum olsun sana söylediğim son sözüm
İçimde senden kalan sessizce yanan bir közüm
Olmayan vicdanından öperim gülüm

Başımın tacıydın, şimdi kovulan benim gönlüm
Beni görmezden geldikçe ben her gün biraz öldüm
Yazdığım her mısrada adınla tanıştı ölüm
Olmayan vicdanından öperim gülüm

Gözlerinde bir zaman kendimi bambaşka gördüm
Sen soğudun, ben içime sessizce geri döndüm
Yaktığın fotoğrafları gözyaşımla söndürdüm
Olmayan vicdanından öperim gülüm

Senin için kaç gece kendime bile çok küstüm
Tutunduğum tek daldın, kırılınca yere düştüm
Sen gitsen de sana olan sevdaydı benim özüm
Olmayan vicdanından öperim gülüm

Kor bir ateş misali kendi dumanımda tüttüm
Günler geldi geçti, ben seni içimde büyüttüm
Mutluluğu düşledim, uyanınca yine çöktüm
Olmayan vicdanından öperim gülüm

Nefretinden anladım, kendi içimde dönmüşüm
Olmazların peşinde nice umut büyütmüşüm
Geç de olsa anladım, sevginden yana körmüşüm
Olmayan vicdanından öperim gülüm
Hakan Durhan
Kayıt Tarihi : 19.08.2026 03:29:00



Hikayesi:

Bazı vedalar sessiz olur; ne büyük bir kavga vardır ne de söylenmiş son bir söz. Geriye sadece kırgınlık, cevapsız sorular ve insanın kendi içinde büyüttüğü hüzün kalır. Bu şiir, çok sevdiği hâlde karşılığında soğukluk gören bir kalbin, sevgisini kaybetmeden gururunu toplamaya çalışmasının hikâyesidir. “Olmayan vicdanından öperim gülüm” sözü ise hem sevginin son izi hem de kırgın bir vedanın en ağır sitemidir.