Karaca Ahmede Sor Beni
KARACAAHMET’E SOR BENİ
Olur da döner, geri gelirsen bu şehre,
Ne kapımı çal, ne de sor beni…
Sen gittin ya, ben sonra çok yaşamadım,
İnanmazsan Karacaahmet’e sor beni.
Girişin sağındaki çınara sor beni,
Belki gölgem kalmıştır dallarında…
Bir vakit senin adını fısıldardım,
Şimdi suskunluğum var dudaklarımda.
Sen gidince kimsem kalmadı benim,
Ne kapımı çalan oldu, ne hâlimi soran…
Üstümde “kimsesiz” yazar benim,
Bir ömür seni beklemekten yorulan.
Olur da bir gün yolun düşerse buraya,
Sakın ardına bakıp da arama beni.
Bir mezar taşı görürsen sessizce,
Üzerindeki isme sor beni.
Ben sen gittikten sonra
Yaşamakla ölmek arasında kaldım.
Her sabah biraz daha eksildim,
Her gece biraz daha toprağa daldım.
Sen başka bir hayata yürüdün,
Ben senin ardından sustum.
Kimse bilmedi içimdeki yangını,
Ben kendi küllerime gömüldüm.
Olur da döner, geri gelirsen bu şehre,
Ne kapımı çal, ne de sor beni…
Sen gittin ya, ben sonra çok yaşamadım,
İnanmazsan Karacaahmet’e sor beni.
Çınara sor…
Toprağa sor…
Sessizce duran mezar taşıma sor…
“Bir zamanlar kimi severdi?” diye sorarsan,
O da sana tek bir isim söyler:
Seni…
Süleyman Özgüven