Huzurun Koynunda.

Keşke şimdi şiir kokulu bir kadın olsa da,
Göğsüne yatırsa beni, huzurla dolsam ben de.
Usulca şiir okusa karanlık gecelerde,
Dalsam gitsem mutluluk diyarlarına onunla.

Kokusunda gözlerimi kapasam da sessizce,
Sesinin büyüsüyle rüyalara dalsam ben de.
Unutsam geçmişi, onun huzurlu kollarında,
Çeksem de nefesimi derinden onun teninden.

Geçen onca perişan yıllar, yok olsa da gitse,
Bulutların üstünden mavi dünyayı izlesem.
Hırçın dalgalarla fırtınalarla boğuşmadan,
Dinlenmek öyle onun koynunda huzur içinde.

Büyük bir istek değil aslında köhne dünyadan.
Bir anlık da olsa huzur, özlediğim tek his bu,
Huzurlu olmak, güvenli limanda demir atmak,
Savrulmadan oradan oraya, kalmak o koyda.

Huzur diyorum azizim, huzur yalnızca huzur,
Bunca yıl hayatımda tadamadığım tek duygu.
Şiir kokulu o kadının göğsünde uyusam,
Hiç uyanmasam, huzurun koynunda kalsam öyle.

Hakan Durhan
09.09.2026 23.13


Şiirin Hikayesi :

Bazen insan hayattan büyük şeyler istemez. Ne geçmişi değiştirmek ister ne de geleceğe dair büyük hayaller kurar. Sadece bir anlığına kendini güvende hissetmek, bütün yorgunluğunu bir kenara bırakmak ve huzur içinde gözlerini kapatmak ister.

Bu şiir, yılların getirdiği yorgunluğun ardından anlayışlı, şiir yürekli bir kadının yanında bulunma özleminden doğdu. Başını onun göğsüne koyup kokusunu içine çekerken, onun sesinden şiirler dinlemek; o dizelerin ve sesin büyüsüyle yavaşça rüyaların içine dalmak…

Öyle bir an ki geçmişte yaşanan bütün kötü hatıralar silinsin; hayatın hırçın dalgaları ve fırtınaları artık ulaşamasın. İnsan kendisini bulutların üzerinden mavi dünyayı seyreder gibi hafif, sessiz ve güvende hissetsin.

Belki de bütün mesele budur: İnsan bazen dünyadan yalnızca güvenli bir liman ve bir anlık huzur ister.

Hakan Durhan