Hayat Yıprattı Beni
HAYAT YIPRATTI BENİ
Ruhum yorgun, gönlüm kırgın, Geleceğim, geçmişim çalındı benden. Bedenim şifaya muhtaç, Yüreğime pansuman gerek. Ya ben çok yaşlandım, Ya da hayat yıprattı beni.
Bir zamanlar hayallerim vardı, Sabahlara umutla uyandığım, Yarınlara güzel gözlerle baktığım, Şimdi hangi yana dönsem Biraz kendimden eksiliyorum, Biraz daha uzaklaşıyorum Eskiden olduğum insandan.
Ne çok şey biriktirmişim içimde, Kimse görmemiş, kimse bilmemiş. Gülüşlerimin ardına sakladığım kederi, Gecelerden başka kimse dinlememiş. Ben herkese iyi görünmeye çalışırken, İçimde bir ben varmış ki Yıllardır kendine gelememiş.
Ya ben çok yaşlandım, Ya da hayat yıprattı beni. Aynaya bakınca yüzümden önce Gözlerimdeki yorgunluğu görüyorum. Saçlarıma düşen aklardan değil, İçimden eksilenlerden korkuyorum. Ben hala yaşıyorum da Sanki kendime yetişemiyorum.
Ah hayat… Benden ne istedin de Bu kadarını aldın? Daha yaşayacağım günlerim vardı, Sen yaşanmamış yarınlarımı da çaldın. Şimdi ruhum yorgun, gönlüm kırgın, Bedenim şifaya muhtaç… Bir tek yüreğime pansuman gerek, Ama ne yazık ki Onu saracak bir el bulamıyorum.
Söyle, insan kaç kere yaşlanır? Bir ömrün içinde kaç kere tükenir? Ve insan kendi içinde kaybolunca Kendini hangi yolda bulur?
Ya ben çok yaşlandım, Ya da hayat yıprattı beni… Belki de ikisi birden, Kim bilir…
Süleyman Özgüven