Dilemin Yürek Sızım
Ayy dilemin hırçın yüreklim,
Ağrı Dağı eteklerinde açan kardelenim,
Karın bağrında üşüyen değil,
Soğuğa meydan okuyan sevdam benim…
Doğunun hırçın rüzgârı eser gecelerime,
Dağların sessizliği çöker üzerime,
Bir ben bilirim içimdeki yangını,
Bir de yıldızlar şahit olur gizli sevgime…
Sen benim yorgun yüreğim,
Kimselere duyuramadığım sessiz çığlığım,
Geceleri adını fısıldadığım,
Gönlümde kanayan en güzel yaramsın…
Bizim sevdamız kolay yazılmadı,
Dağ yollarından geçti, kar borandan geçti,
Bir bakışınla ömür veren kalbim,
Bir hasretinle yıllarca yandı…
Doğunun töresi vardı aramızda,
Söylenmeyen sözler, susan gözler vardı,
Ama hiçbir dağ, hiçbir uzaklık,
Yüreğimdeki seni benden alamadı…
Ağrı’nın ayazında ellerim üşüse de,
Adını anınca içim ısınırdı,
Çünkü sen kar altında açan kardelen,
Ben ise seni bekleyen dağ başındaki yarındım…
Ey sevdamın çiçeği, gönlümdeki yaram,
Sen benim en temiz duam, en güzel davam,
Ne kavuşmak kolay oldu bize,
Ne de unutmak mümkün oldu sana…
Belki yollarımız ayrı düştü,
Belki kader başka yazdı hikâyemizi,
Ama bil ki bu yürek,
Senden sonra kimseye açmadı kapısını…
Dağlar yerinden oynasa,
Karlar eriyip nehir olsa,
Doğu’nun bütün rüzgârları bir olup esse,
Yine de silemez içimdeki sevdanı…
Çünkü sen;
Ağrı’nın zirvesinde saklı bir umut,
Kışın ortasında açan bir bahar,
Yüreğimin en derin yerinde,
Ömrüm boyunca taşıyacağım bir sevda…
Süleyman Özgüven