Bir Mukabele Sevdim Ben Seni
BİR MUKABELE SEVDİM BEN SENİ
Bir mukabele sevdim ben seni,
Sen de beni sevmişsin meğer…
Ben seni gönlümün en kuytu yerine,
Sen beni yüreğinin en güzel yerine koymuşsun.
Ben sana hasretle yanarken,
Sen de benim özlemime tutulmuşsun.
Meğer aynı gözlere bakıp,
Aynı duayı etmişiz sessizce.
Ben sana bir ömür adamışım,
Sen de beni ömrüne yazmışsın.
İki ayrı kalpte başlayan sevda,
Bir gönülde buluşmuş sonunda.
Bir mukabele sevdim ben seni;
Ne eksik, ne fazla…
Sen ne kadar sevdiysen beni,
Ben de seni o kadar sevdim.
Belki de sevdanın en güzeli,
Sevdiğini sevdiğin kadar sevilmekmiş…
Bir gönülde yer bulmak değil yalnız,
O gönülde kendini bulmakmış.
Sen benim geceme doğan ay,
Sessizliğime karışan en güzel şarkısin.
Adını her andığımda içimde açan,
Bakmaya kıyamadığım bir baharmışsın.
Ben seni yalnız bugün değil,
Dünümde, yarınımda sevmişim.
Her nefeste biraz daha sana varıp,
Her duada adını kalbime işlemişim.
Sen gülünce dünya güzelleşir,
Gözlerin değince içim aydınlanır.
Bir tek senin sevginle,
Koca bir ömür anlam kazanır.
Bir mukabele sevdim ben seni;
Kalbim kalbine denk düşmüş.
Sen benim en güzel tesadüfüm,
Ben senin ömrüne yazılmış sevdan olmuşum.
Ve eğer aşk, iki kalbin
Aynı anda birbirini seçmesiyse,
Ben seni her gün yeniden seçerim;
Sen de beni sevdiğin sürece değil,
Benimle bir ömür kaldığın sürece.
Süleyman Özgüven