Bir Gülüşün Bin Ömre Bedel
Bir gülüşün bin ömre bedel, sevdiğim,
öyle sıradan bir gülüş değil bu;
içimde yıllardır kapalı duran
bütün kapıları açıyor.
Sen gülünce
kalbim kendini ele veriyor,
sakladığım ne varsa
gözlerime dolup taşıyor.
Sana bakmak biraz yangın,
biraz dua,
biraz da kendimi sende unutmak gibi.
Adını duyduğumda
gece bile değiştiriyor rengini.
Bir tek senin sesin
bu kadar kolay susturuyor içimdeki fırtınayı.
Ben seni sevmeyi
bir alışkanlık sanmıştım önce;
meğer insan bazılarına
alışmıyor,
onlarda kayboluyor.
Bir gün ellerin ellerimden çekilse
dünya yine döner belki,
ama benim içimde
bir şey sonsuza kadar eksik kalır.
Çünkü sen,
kalbimin en güzel yarası,
gecelerimin en sıcak cümlesi,
ve ne zaman gülümsesen
ömür dediğim şey
bir anlığına yetiyor bana.
Bir gülüşün bin ömre bedel, sevdiğim…
Ben o gülüşe
bir ömür değil,
kendimi verdim.
Süleyman Özgüven