Ben O Eski Ben Değilim
Doğmadı güneşim,
karanlıkta kaldı sabahlarım…
Bir umut bekledim yıllarca,
meğer beklediğim sadece yorgunluğummuş.
Heveslerimi bir bir gömdüm içime,
hayallerimin üstüne toprak attım.
Sevda dedikleri o eski masalı,
çoktan kapattım, çoktan yaktım.
Gönlüm eskidi sevmekten,
yüreğim yoruldu beklemekten.
Her gelen biraz daha aldı benden,
her giden bir parçamı götürdü sessizce.
Koca ömrümde kaç hançer yedim sırtımdan,
kaç defa sustu içimde feryatlar…
Kimse duymadı geceleri,
kimse bilmedi içimde kopan kıyametleri.
Ben gülerken bile ağladım gardaş,
kimse görmedi yüzümdeki yaraları.
Bir ben bilirim içimdeki enkazı,
bir de Allah bilir dökülen gözyaşlarımı.
Şimdi kapattım kapılarımı dünyaya,
ne sevdaya yer var, ne de yalana…
Yorgunum artık, çok yorgun,
taşıyamıyorum bu kalbi daha fazla.
Uzak durun benden,
sormayın neden diye…
Bazı yaraların cevabı olmaz,
bazı insanlar konuşmaz, sadece tükenir.
Ben artık o eski ben değilim gardaş…
İçimde fırtınalar dinmiş değil,
sadece sesini kaybetmiş bir adamım.
Bir sigaram var elimde,
bir de suskunluğum yanımda…
Başka kimse istemem artık,
bırakın beni kendi yalnızlığımla.
Çünkü ben;
çok sevdim, çok yandım, çok kırıldım…
Şimdi geriye kalan ne varsa içimde,
onları da sessizce alıp
kendi küllerime gömüyorum.
Süleyman Özgüven
Kayıt Tarihi : 6.09.2026 13:41:00