Ayağı Kırık Sandalye

Şair: Süleyman Özgüven

ŞU, AYAĞI KIRIK SANDALYE KALDI SENDEN GERİYE

Şu, ayağı kırık sandalye kaldı senden geriye, Bir de oturduğun yerde senden kalma bir iz. Masanın üstünde iki bardak, biri yarım, Biri sensizliğe alışamamış, Öteki sensizliğe ağlayan sessizliğimiz.

O sandalyeye kimseyi oturtamadım, Gelirsin belki diye yerini bile değiştirmedim. Kaç gece karşısına geçip sustum, Kaç gece seninle konuşur gibi konuştum da Bir çift gözyaşından başka cevap alamadım.

Şu, ayağı kırık sandalye kaldı senden geriye, Bir de kapının ardında asılı duran sessizliğin. Hani insan birini kaybedince anlarmış ya Bazı eşyaların bile canı olduğunu, Ben o gün anladım sevdiğim, Bir sandalyenin bile özlenebildiğini.

Şimdi eve her gelişimde önce sana bakıyorum, Sonra gözlerim o sandalyeye takılıyor. Anahtarı kapıda çevirirken bile İçimden bir ses, “Belki bugün evdedir,” diyor.

Ama evde yoksun…

Ne mutfaktan sesin geliyor, Ne de adımı söyleyişin. Bir zamanlar küçücük gelen bu ev, Şimdi içine sığamadığım kadar büyük, İçinde kaybolduğum kadar sessiz.

Sana ait ne varsa sakladım, Bir tek yokluğunu saklayamadım. Çünkü yokluk dediğin şey eşya değilmiş, Bir çekmeceye koyup kilitleyemiyormuşsun. İnsan bazen bir ömür ağlamıyormuş da Bir sandalyeyi görünce dağılıyormuş.

Şu, ayağı kırık sandalye kaldı senden geriye, Onu da atamıyorum, tamir de ettiremiyorum. Kırık ayağını düzeltsem ne değişecek ki? Senin oturduğun yer boş kaldıktan sonra Ben bu evin hiçbir şeyini Eskisi gibi yapamıyorum.

Biliyor musun, Bazen o sandalyeye bakıp kıskanıyorum onu. Hiç değilse son gününde yanında durdu, Senin ağırlığını taşıdı, Senin sıcaklığını hissetti. Ben ise seni severken bile Bir gün sensiz kalacağımı bilemedim.

Şimdi bir ayağı kırık sandalye, Bir de sensizliğe yenilmiş ben kaldık bu evde. O, bir köşede sessizce çürümeyi bekliyor, Ben her gün biraz daha eksiliyorum.

Ve bir gün bu evin kapısı da kapanacak, Sandalyenin tahtası da toprağa karışacak. Ama biri sorarsa bu evde kim yaşadı diye, Duvarlar adını söyleyecek, Pencereler seni anlatacak…

Ben mi?

Ben, senin bir zamanlar oturduğun o sandalyenin karşısında, Bir ömür boyunca kalkıp da gidemeyen adam…
Süleyman Özgüven
Kayıt Tarihi : 10.10.2026 18:25:00