Tır Şoförü Olmak Zordur Kardeşim
TIR ŞOFÖRÜ OLMAK ZORDUR KARDEŞİM
Tır şoförü olmak zordur kardeşim,
Umut taşır, emek taşır,
Ekmeğini taşır kilometrelerce…
Her ne kadar yükü tır taşısa da,
O yolu ömrü boyunca
Şoför taşır.
Yatağı yoldadır şoförlerin,
Mutfağı yoldadır,
Aşçısı kendisi…
Bir lokma ekmeği direksiyon başında,
Bir yudum çayı
Bir benzinlik kenarında içilir bazen.
Geceleri herkes evine çekilir,
O ise farların aydınlattığı
Uzun yollarla baş başadır.
Şehirler geçer önünden,
Dağlar kalır arkasında,
Ama aklında hep
Bir evin ışığı yanar.
Yalnızdır şoförler kardeşim…
İçiyorsa bir sigarasıdır
Gecenin sessizliğindeki yoldaşı.
Bir de ailesinin
Cam kenarına sıkıştırdığı resimler…
Bazen uzanır o resimlere eli,
Çocuklarının yüzüne bakar uzun uzun.
Bir gülüşlerine takılır gözleri,
Bir bakışlarında durur yüreği.
Ne zaman yorulsa,
Ne zaman bedeni bitkin düşse,
Çocuklarının resmine bakar.
Bir anlığına
Yol da unutulur, yorgunluk da…
“Dayan,” der kendine,
“Onlar beni bekliyor…”
Sonra yeniden sarılır direksiyona.
Sanki hiç yorulmamış gibi
Basar gaza.
Çünkü bazı adamlar
Kendi yorgunluğunu düşünemez kardeşim…
Evde bekleyen çocukları vardır.
Eşinin gözleri vardır kapıda,
“Ne zaman gelecek?” diye soran.
O yüzden taşır yükünü,
O yüzden taşır hasretini,
O yüzden gecenin üçünde bile
Yoluna devam eder.
Tır şoförü olmak zordur kardeşim…
Çünkü yol uzundur,
Gurbet uzundur,
Gece uzundur…
Ama en uzunu
Sevdiklerinden ayrı geçen zamandır.
Ne yıllar biter,
Ne yollar…
Ne özlem diner,
Ne hasret.
Çocuklar büyür,
Resimler eskiyip sararır,
Anne babanın saçına aklar düşer…
Şoför hâlâ yoldadır.
Bir gün o yollar bitecek sanır insan,
Bir gün eve dönecek,
Bir gün çocuklarına doya doya sarılacak…
Ama bilmez ki
Her gidiş biraz daha eksiltir ömründen.
Tır şoförü olmak zordur kardeşim…
Yükü tır taşır sanırlar,
Oysa tırın içinde
Bir adamın bütün hayatı vardır.
Bir evin umudu,
Bir annenin duası,
Bir çocuğun özlemi,
Bir kadının “kendine dikkat et” sözü vardır.
Ve o adam
Her sabah yeniden yola çıkar.
Arkasında sevdiklerini,
Önünde kilometreleri bırakır.
Gider…
Çünkü ekmek bekler evde,
Çocuklar bekler,
Bir çift göz bekler onu.
Ve o bilir:
Ne yıllar bitecek kolayca,
Ne yollar…
Ne özlem bitecek,
Ne hasret…
Ama yine de sürer.
Çünkü bazı yollar
Eve dönmek için değil,
Eve ekmek götürmek için kat edilir kardeşim…
Süleyman Özgüven