Hiç Kağıda Dökmedimki Sevdiğim
Ben seni anlatan
tüm şiirlerimi
hiç kâğıda dökmedim ki, sevdiğim;
ben seni, yüreğimin en derin yerine
ateşten harflerle yazdım.
Bir ben, bir sen bil yeter,
gönlümde nasıl büyüttüğünü,
adını her nefeste nasıl sevgiyle andığımı…
Bir ben olayım, bir sen,
sen gözlerime bak,
ben gözlerinde kaybolayım.
Ellerimiz birleşsin,
parmaklarımız birbirine kenetlensin;
bırak hiç konuşmayalım.
Biz susalım sevdiğim,
kalplerimiz birbirine
aşkın en güzel dilini anlatsın.
Sen gül,
ben o gülüşünde yeniden doğayım.
Sen dizlerime uzan,
ben saçlarını okşarken
dünyadaki bütün dertleri susturayım.
Bir ömür böyle geçsin;
sessiz, sakin,
ama içimizde fırtınalar koparan
tutkulu bir aşkla,
kimseler bilmeden…
Ömrüm ol,
ben ömrümün her anını sereyim ayaklarının altına.
Canım ol,
ben canımı avuçlarına bırakayım.
Sevdiğim, gitme…
Kal burada.
Biz ikimiz baş başa,
dünyayı, zamanı, herkesi unutalım.
Yalnızca sen ve ben kalalım;
birbirimizin nefesinde,
birbirimizin kalbinde yaşayalım.
Sen anlat,
ben sesinin her titreyişini
aşk gibi içime çekip hep dinleyeyim seni.
Sen hep sev,
ben bir ömür sereyim önüne
yüreğimi, sevgimi,
sana adadığım bütün düşlerimi,
ömrümü…
Sen hep kal
yüreğimdeki o eşsiz yerinde.
Aratma bana kendini, sevdiğim.
Çünkü ben seni
bir ömür aramadan,
bir ömür beklemeden,
bir ömür kaybetmeden,
her sabah yeniden severek,
her gece adını kalbime fısıldayarak
sevmek istiyorum.
Ben seni kâğıda yazmadım…
Yüreğime yazdım.
Orada sana ait bir yer var;
kimsenin bilmediği,
kimsenin dokunamadığı,
yalnızca senin sevginle ışık bulan…
Bir ben bilirim,
bir sen bil yeter.
Sen hep orada kal, sevdiğim…
Kalbimin en derininde,
ruhumun en sıcak yerinde.
Ben de
ömür boyu
ellerini ellerimde tutup,
gözlerinde kaybolup,
senin yanında olayım.
Süleyman Özgüven