Herşey Seni Sevmekle Başladı
HER ŞEY SENİ SEVMEKLE BAŞLADI
Her şey seni sevmekle başladı,
Bir akşamüstü gözlerin değdi gözüme,
Dünya sustu, zaman durdu o anda,
Bir sen kaldın içimde, bir de sevdan.
Adını koyamadığım bir yangındı bu,
Ne söndürmeye gücüm vardı,
Ne de senden vazgeçmeye gönlüm…
Sen gülünce bahar gelirdi sanki,
Kışın ortasında çiçek açardı yollar,
Bir bakışın yetiyordu ömrüme,
Bir sözün dünyalara bedeldi yar.
Biz iki gençtik,
Birbirini rüyasında bulan,
Uyanınca bile rüyasından çıkamayan…
Sonra sevdamız büyüdü sessizce,
Bir gece gökyüzüne yıldızlar gibi yayıldı.
Sen benim yarınım oldun,
Ben senin yarım kalmış duan.
Elini tutmak değildi yalnız derdim,
Seninle bir ömür yürümekti muradım,
Aynı sofrada ekmeği bölmek,
Aynı evde sabaha uyanmaktı sevdam.
Ama sevda kolay değildi bizim buralarda,
Yollar vardı aramızda,
Duvarlar, suskunluklar,
Olmaz diyen nice dil…
Biz yine de birbirimize sarıldık,
Birimiz yorulunca öteki umut oldu,
Birimiz ağlayınca öteki
Dayan yar, daha bitmedi, dedi.
Sen bana,
“Beni bırakma, dediğin gece,
Sanki bütün dünya üzerime yıkıldı.
Ben de sana,
Ömrüm yettiğince seninim, dedim.
Çünkü bazı sözler vardır sevgilim,
Dudaktan çıkmaz yalnızca,
İnsanın kaderine yazılır.
Geceleri adını fısıldadım yastığıma,
Sabahları seni düşünerek açtım gözlerimi.
Bir mendilde sakladım gözyaşlarını,
Bir mektupta büyüttüm özlemini.
Sen uzaklarda olsan da yar,
Kalbimin en yakın yerindeydin,
Ben seni görmeden de seviyordum,
Çünkü sevda gözle değil,
Yürekle görülürmüş.
Kaç kere düştük,
Kaç kere bitti sandılar bizi.
Ama bilmediler sevgilim,
Biz ayrılığa değil,
Birbirimize söz vermiştik.
Her engel karşımıza çıktığında
Biraz daha kenetlendik,
Biraz daha sevdik,
Biraz daha biz olduk.
Sen benim en güzel tesadüfüm,
En uzun duam,
En tatlı günahım değil,
Helalinden sevmeyi dilediğim
En güzel hayalimdin.
Ben seni bir heves diye sevmedim,
Bir ömür diye sevdim.
Adını kalbime yazarken
Silinmeyecek bir yer aradım.
Bir gün olur da kavuşursak,
Bırak bütün dünya duysun sevdamızı.
Bir evimiz olsun,
Penceresinde sabah güneşi,
Avlusunda iki sandalye,
Bir de akşamları konuşmadan
Birbirimize bakan iki çift göz…
Ve sorarlarsa bize,
Bunca yıl nasıl dayandınız, diye,
Sen gül, ben susayım.
Çünkü anlatmaya kelimeler yetmez.
Biz birbirimizi
Bir günde değil,
Her gün yeniden sevdik.
Her şey seni sevmekle başladı yar,
Bir bakışla, bir gülüşle,
Masum bir heyecanla başladı.
Sonra sevdaya dönüştü,
Sonra duaya,
Sonra umuda,
Sonra uğruna mücadele ettiğimiz
Koca bir ömre…
Şimdi bil ki sevgilim,
Dünya ne kadar değişirse değişsin,
Yollar ne kadar uzarsa uzasın,
Önümüze kaç kapı kapanırsa kapansın,
Ben hala o ilk günkü yerdeyim.
Gözlerinin gözlerime değdiği yerde…
Çünkü benim hikayem,
Seninle başlamadı yalnızca,
Benim bütün güzel yarınlarım
Seni sevmekle başladı.
Süleyman Özgüven