Herkes Öldürür Sevdiğini
Herkes öldürür sevdiğini,
kimi azar azar,
kimi zamansız…
Kimi bir sözle kırar kalbini,
kimi susarak…
Kimi gider, ardına bile bakmadan,
kimi kalır da yokluğuyla öldürür.
Arkada kalır koca bir harabe,
bir hayat,
bir avuç yarım hatıra…
Duvarlarında eski bir sevdanın sesi,
pencerelerinde bekleyiş,
kapısında dönmeyecek birinin gölgesi…
Ne pişmanlık vardır çoğunda,
ne de bir elem…
Sanki hiç sevmemiş gibi geçip gider insan,
oysa ardında bıraktığı yürek
bir ömür kendini toplamaya çalışır.
Herkesin içinde bir yara vardır,
kimsenin görmediği…
Kimi onu gülüşünün ardına saklar,
kimi gecenin karanlığına…
Kimi iyiyim der,
ama geceleri kendi kalbine yenilir.
Bazı insanlar ölmez giderken,
ama sende bir şeyleri öldürür.
Bir daha eskisi gibi gülemezsin,
bir daha aynı şarkıyı
aynı yerinden dinleyemezsin.
Ve anlarsın zamanla;
insanı en çok ölüm değil,
yaşarken kaybettiği sevgiyi tüketirmiş.
Herkes öldürür sevdiğini…
Kimi gözleriyle,
kimi sözleriyle,
kimi ihanetiyle,
kimi de sessizce çekip giderek…
Sonra herkes kendi yoluna gider,
geride kalan ise
koca bir harabeyle baş başa kalır…
Ne hesap sorabilir,
ne geçmişi değiştirebilir,
ne de neden diye bağırabilir.
Sadece içinde taşır o yarayı…
Bir ömür,
kimse görmeden,
kimse bilmeden…
Çünkü bazı acıların mezarı yoktur;
insanın içinde gömülür sevdiği…
Ve insan,
kendi kalbinin içinde
ömrünün sonuna kadar
bir ölüyü yaşatır.
Süleyman Özgüven