Hazan Vakti
HAZAN VAKTİ
Bir akşamüstüydü…
Gökyüzü yorgun,
bulutlar suskundu.
Sonbahar usulca inerken şehrin üzerine,
bir yaprak düştü avuçlarıma,
senin gidişin gibi
sessiz ve çaresiz…
Hazan vurmuştu dallara,
sarı bir hüzün vardı bütün sokaklarda.
Rüzgâr, adını fısıldıyordu
eski bir masalın unutulmuş yerinden.
Ben seni arıyordum
dökülen her yaprağın altında,
belki bir iz,
belki senden kalmış bir nefes
bulurum diye…
Ama sen yoktun.
Ve insan en çok
“yok” demeyi öğrendiği yerde büyüyormuş,
bunu senden sonra anladım.
Bir zamanlar
ellerini tuttuğum o akşamları düşündüm.
Gözlerin vardı karşımda,
dünya susardı bakışlarında.
Şimdi aynı gökyüzüne bakıyorum da
ne ay eski ay,
ne gece eski gece…
Sanki sen giderken
mevsimleri de yanında götürdün.
Bir rüya gördüm dün gece;
sen yine yanımdaydın.
Saçların omzuna düşmüş,
gülüşün odanın içine güneş gibi yayılmıştı.
Ben sana bir şeyler anlatıyordum,
sen susup beni dinliyordun.
Sonra elimi tuttun…
Uyandığımda
avuçlarımda yalnızca soğuk vardı.
Meğer ayrılık,
insanın sevdiğini kaybetmesi değilmiş yalnızca;
onu her gece yeniden bulup
her sabah yeniden kaybetmekmiş.
Şimdi sonbahar geçiyor içimden.
Her yaprak biraz seni,
her rüzgâr biraz gidişini taşıyor.
Akşamlar uzuyor,
geceler derinleşiyor,
ben bir türlü sabaha varamıyorum.
Ne garip…
Bir insan
bir başka insanın yokluğunda
bu kadar kalabalık olabilir mi?
Sen yoksun,
ama odanın bir köşesinde hâlâ sesin var.
Kapının ardında hâlâ gelişini bekleyen
bir yanım var.
Ve kalbimin en kuytu yerinde
kimsenin bilmediği
bir sızı…
Sonbaharın en sarı yaprağına
adını yazdım bugün.
Rüzgâra bıraktım.
Belki sana ulaşır diye değil…
Belki ben de
senden biraz daha kopabilirim diye.
Ama yaprak düştü,
adın kaldı.
Meğer bazı ayrılıklar
insanın hayatından gitmiyormuş;
sadece kalbinin bir köşesine çekilip
orada sessizce
ömür boyu hazan bekliyormuş.
Ve ben şimdi
sonbaharın en hüzünlü yerinde,
bir rüyanın kıyısında,
seni hâlâ seviyorum.
Sen bilmiyorsun…
Belki hiç bilmeyeceksin.
Ama bil ki sevgilim,
bu sonbahar benim için
mevsim değil artık.
Senin gittiğin günün adıdır hazan…
Süleyman Özgüven