Hakim Beg

Şair: Süleyman Özgüven

HAKİM BEG
Hâkimler kalemimi kırsa da,
Bilmem kaç yıl hapis,
Kaç müebbet verseler de…
Yağlı urganla assalar bile,
Ben bana düşeni yaptım,
Pişman değilim…
Sayın hâkim beg…
Ben sizden değil,
Asıl hâkim olan Allah’tan korkarım.
Bin kez olsa yine yaparım,
Hem de hiç gözümü kırpmadan.
Gencecik bir kızın
Hayatını söndürdüler hâkim beg…
Hiçbir suçu yokken.
Onu nasıl büyüttüğümü
Bilir misiniz?
Yemedim, yedirdim…
Giymedim, giydirdim…
Bu dünyadaki tek evladımdı o,
Yaşama sevincimdi.
Sahi hâkim bey,
Sizin de çoluk çocuğunuz yok mu?
Sizin evladınıza aynısını yapsalar,
Siz sessiz kalır mıydınız?
Döve döve öldürmüş
Bu sarhoş benim kızımı hâkim beg…
Ben onu ak gelinlikle uğurladım,
Bu adama…
Bana kızıl kanlar içinde teslim etti.
Ben de onu
Kızıl kana buladım.
Cezası ne ise,
Hiç çekinmeden verin hâkim beg.
Suçum ne ise söyleyin…
Ak gelinlikle uğurladığım kızımı,
Ak kefenle teslim aldım.
İster kurşuna dizin,
İsterseniz asın…
Hiç çekinmeden söyleyin hâkim beg,
Suçum ne ise…
Yirmi üç yaşındaydı hâkim beg…
Yirmi üç yaşında…
Hayatının baharında
Soldurdular gonca gülümü.
Ah kuzum…
Ah Zeyneb’im…
Ah yavrum…
Ben sensizliğe nasıl dayanacağım?
Şimdi sıra sizde hâkim beg…
Hiç çekinmeden söyleyin,
Suçum ne ise…
Ben cezamı kabullenmeye hazırım.
Tek bir arzum var:
Kızımın kabrini susuz komayın…
Çiçekler açsın hep üzerinde.
Şimdi isterseniz asın beni, hâkim beg…
Süleyman Özgüven