Gitti Anam Dönmez Geri
Bir gün sessizce gittin anam,
Ne bir vedamız oldu,
Ne de son kez sarılmaya doyan kollarım…
Kapının eşiğinde ayak sesini bekledim,
Bir ömür geçse de dönmeyeceğini
Kabul edemedim.
Çünkü anne gidince,
Ev aynı ev olmuyor…
Duvarlar susuyor,
Sofranın bir yanı hep eksik kalıyor,
Çayın buharı yükseliyor da
Sizi bekleyen gözler kalmıyor.
Ah anam…
Senin yokluğunun adı hasretmiş meğer,
İnsan büyüdükçe anlıyor.
Saçına ak düşüyor,
Yüreğine taş düşüyor,
Ama insan yine de
Anne diye çağırmak istiyor.
Kim bilir şimdi hangi göğün altında,
Hangi yıldızın ışığında uyuyorsun?
Biz burada hala
Çocukluğumuzun kapısında bekliyorum seni.
Bir bayram sabahı gibi özlüyoruz,
Bir kış gecesi gibi üşüyoruz
Yokluğunu.
Kimi toprağa verdi annesini,
Kimi daha çocukken yetim kaldı,
Kiminin annesi saçını okşamadan gitti,
Kimin annesi son nefesinde
Evladım deyip gözlerini kapattı…
Anne hasreti.
Şimdi dünyanın neresinde
Bir evlat annesini özlüyorsa,
Bu şiir onun olsun.
Gece yastığa başını koyup
Sessizce ağlayanların,
Kalabalıkların içinde
Annesinin sesini arayanların,
Bir mezar taşına sarılıp
“Anne, seni çok özledim… diyenlerin olsun.
Ey toprağın bağrında uyuyan anam,
Sen gittiniz ama
Sevgin gitmedi benden.
Ellerinin sıcaklığı kaldı avuçlarımda,
Kokun kaldı eski bir elbisede,
Sesin kaldı hatıraların en kuytusunda.
Bazen bir yemek kokusunda çıkıyorsun. karşıma,
Bazen eski bir türkünün içinde,
Bazen kapı çalıyor sanıyorum
Bir anlığına…
Sonra anlıyorum
Gelen kimse değil,
Hasretimmiş kapımı çalan.
Anne…
İnsan kaç yaşında olursa olsun
Annesinin evladıdır.
Saçı sakalı ağarsa da
Bir oğlum sözüne muhtaçtır,
Bir kızım deyişine…
Ve insan annesini kaybedince
Dünyanın en büyük kalabalığında bile
Bir yanı hep yetim kalır.
Ruhun şad olsun anam…
Seni unutmayan bir evladin var.
Her duamda sen varsın anam
Her kalp atışımda sen varsın anam.
Toprak üzerini örttü,
Rahmet gökyüzünden üzerinize yağsın.
Bizden silana kalan
Bir Fatiha, bir dua,
Bir de hiç dinmeyen özlemim.
Ve gün gelir de
Bir başka âlemde yeniden buluşursak,
Ne olur beni tanı anam…
Ben seni yüzünden tanırım.
Çünkü annenin yüzü
Evladının kalbine bir kere kazındı mı,
Ölüm bile silemez onu.
Sen gideli yıllar geçse de
Ben hala aynı evladın…
Hala yolunu gözlüyorum.
Hala bir yerlerde
Anne diye sesleniyorum.
Ve her seslenişimde
Gökyüzüne biraz daha yaklaşıyorum…
Süleyman Özgüven