Bir Sana Yenildim
BİR SANA YENİLDİM
Ben sana gelene kadar
kaç savaş atlattım, bilmezsin.
Kaç limanda kaç gemi yaktım,
kaç şehrin kapısına
tek başıma dayandım.
Ne fırtınalar gördüm,
ne kasırgalar devirdi beni.
Hayatın en sert tokadını yedim,
yine de yere serilmedim.
Dağlar önüme çıktı, aştım.
Yollar uzadı, yürüdüm.
Kapılar yüzüme kapandı,
duvarları yumruklarımla deldim.
Her şeyi başardım da
bir seni başaramadım be!
Bir sana anlatamadım
içimde kopan kıyameti.
Bir sana gösteremedim
gecelerce kanayan yüreğimi.
Herkes gördü yaralarımı,
bir sen görmedin.
Herkes duydu sesimdeki kırgınlığı,
bir sen duymadın.
Ben sana gelirken
kaç kere kendimden geçtim,
kaç kere gururumu yere serdim,
kaç kere “boş ver” dedim kendime
ama yine dönüp
senin kapına geldim.
Sen ne yaptın?
Sanki ben hiç savaşmamışım gibi,
sanki bu sevda uğruna
ömrümden yıllar vermemişim gibi
öylece baktın yüzüme.
Lan, ben senin neyini sevdim?
Neyine bağlandım böyle?
Bir bakışına mı?
Bir sözüne mi?
Yoksa şu kahrolası kalbimin
sende kendine bir yuva bulmasına mı?
Bilmiyorum…
Ama şunu biliyorum:
Ben bu sevdayı
dağa taşa anlatsaydım,
dağ dile gelirdi.
Şu karşımdaki duvara anlatsaydım,
duvar çatlar,
içinden bir ses çıkardı.
Denize anlatsaydım,
dalgalar kıyıya vurup
benim yerime bağırırdı.
Bir sana anlatamadım!
Ulan sen nasıl bir insansın be?
Ben sana sevgimi değil,
resmen ömrümü verdim.
Sen ise
bir insanın kalbini
bu kadar kolay kırıp
nasıl arkanı dönüp gidebildin?
Ben senin için
kaç gecemi sabaha bağladım,
kaç hayal kurdum,
kaç kez yeniden başladım.
Sen bilmedin.
Ben sustukça
“umursamıyor” sandın.
Oysa ben sustukça
içimde bir şeyler ölüyordu.
Ben güldükçe
“mutlu” sandın.
Oysa bazı gülüşler var ya,
insanın ağlamamak için
yüzüne taktığı maskedir.
Sen onu bile anlamadın.
Ne yaşattın bana be…
Bir insan sevdiğine
böyle mi davranır?
Ben senden sadece,
beni anlamanı istedim,
Bir elini tutmak,
bir omzuna başımı koymak,
“Ben buradayım” demeni duymak
yeterdi bana.
Ama sen
onu bile çok gördün.
Şimdi git…
Git ama şunu da bil:
Ben senin ardından
yıkılmadım.
Çünkü ben
senden önce de
çok kez öldüm,
çok kez yeniden doğdum.
Ama hayatımda ilk defa
bir savaşın ortasında
silahımı yere bıraktım.
Çünkü karşımdaki düşman değildi…
Benim sevdiğimdi.
İşte ben ona yenildim.
Dağlara yenilmedim,
fırtınalara yenilmedim,
hayata yenilmedim.
Bir sana yenildim.
Ve kahrolası kaderin
en ağır tarafı da ne biliyor musun?
Ben seni yenmek istemedim ki…
Ben sadece
beni sevmeni istedim.
Hepsi buydu.
Bir ömürlük sevdamın
tek istediği buydu.
Ama onu bile
çok gördün bana.
Şimdi içimde
ne gemi kaldı yakacak,
ne şehir kaldı fethedecek.
Ben bütün savaşları bitirdim.
Ama senin bıraktığın
şu yüreğimdeki savaş…
Hâlâ bitmedi.
Süleyman Özgüven