Söyledim sana
Yağmurunu damıttın ya,
Kirlendi yaprağım.
Söyledim sana, çamur kaldırmaz benim düzenim.
Kendimi sakınayım dedim ama
Çoktan vur emrini vermişti gözlerin.
Hâlbuki benim öyle büyük heveslerim yoktu.
En arka sıradan parmak kaldırıp görülmeyi bekleyen bir çocuktu yüreğim.
Kaç kez söyledim,
Şatafatlı bir hayat değildi istediğim.
Realist bir hedefle ilerledim.
Yalanla yürümez benim gemim.
Aynı anda kaç kalbi barındırıyor senin yüreğin?
Dur, söyleme!
Yalan!
Heyecanlar, ölmeler, bitmeler…
Ne çok yalandı her şeyin.
Tıpkı gidişin de gelişin gibi sahteydi.
Ne kalıp dağ gibi durabildin
Ne gidip kaldığın yere ait olabildin.
Sen kendini tilki yerine koy, mühim değil.
Ben kürkçü dükkânını çoktan ateşe verdim.
Eğer geri dönersen
Saplanıp kalırsın kürkünün külüne.
Yaprağım gibi kendi kirinle kirletirsin kendini de.
Söyledim sana,
Benim yüreğim misafirhane değil.
Gelip geçerdi mevsimin.
Boşuna döktün yağmurunu.
O filiz bu bahçede yeşermezdi!
Eğreti durduğun o yürek var ya,
Sen girmeden kimleri sürgün etti!
Söyledim sana,
Yabancı otlara yer yok benim bahçemde!
Bile bile talan ettin ya bahçemi,
Kuruttuğun güllerin suçu neydi?